Sommige plekjes laten zich pas ontdekken tot je toevallig het juiste bericht leest, de juiste persoon ontmoet of een weggetje inslaat dat je anders voorbij zou rijden. Zo kwam ik recent onverwacht op het spoor van zo’n verborgen pareltje. Een privélandje in Ruisbroek, een deelgemeente van Puurs-Sint-Amands, waar de wereld net even wat magischer oogt dan elders. Annick vroeg zich in een vrouwencirkel-groep op social media af of iemand interesse had om ‘iets’ te doen met haar stukje natuurlijk bos en weide van maar liefst 3.500 m². Ja! Vorige week was het zover: voor het eerst kampeerde ik er met mijn camper. En ik vond het er… heerlijk.

Vijf jaar geleden kwamen er kort na elkaar twee mensen op mijn pad die in een ‘situatie’ zaten waarbij zij dachten geen keus te hebben. In hun eigen woorden stonden ze ‘met hun rug tegen de muur’. Dat maakte me heel ongerust. Stel dat ik in een situatie zou zitten, waarin ik het gevoel had: “Als ik mij hier moet aanpassen aan wat er van mij verwacht wordt en dat blijkt voor mij een ‘no-go zone’… Hoe zou IK dat dan oplossen?”

Een jaar of acht geleden, ik was toen al 45+, las ik een oproep in het online Paradijsvogels magazine, waarin ik instant zin kreeg. Men vroeg om stagiaires voor een werkperiode van 3 maanden voor een start-up van een online reisbureau in Amsterdam. Twee dagen per week zou je op kantoor in hartje Amsterdam zo aantrekkelijk mogelijke teksten gaan schrijven over de meest bijzondere vakantie(rond)reizen op maat. Vrienden die ik dit vertelde, schudden meewarig hun hoofd. Want : je kreeg maar een minimale stagevergoeding, het was ver rijden voor mij, dit leidde verder nergens toe én ik was volkomen blut. Toch zei ik enthousiast JA. Waarom in vredesnaam en hoe fixte ik dat !?

Er waren vroeger regelmatig periodes dat ik vrijwel blut was en het gevoel had ‘geen toegang’ te hebben tot ‘luxe’ zoals uit eten gaan of uitgebreid op een terrasje zitten met vrienden. Tot ik me afvroeg welk aspect van die behoefte voor mij het meest belangrijk was. Dat was: “Laat er zo nu en dan ook eens iemand voor MIJ zorgen.” Plots kon ik de ‘wens’ veel kleiner en wél haalbaar maken en toch volledig vervuld zijn. Inclusief het gevoel van ‘luxe’. Vanaf dan verheugde ik me om één of twee keer in de week in mijn favoriete cafeetje een ‘Oh My God’ (hun goddelijke homemade koffie specialiteit met room en gesmolten caramel) te drinken. Dan werd ik bediend door de vriendelijke eigenaar, die mij bij naam kende, een babbeltje maakte én met een fijn boek aan een tafeltje, helemaal voor mij alleen.

Op een zondag stond mijn camper in de Antwerpse Kempen in een (privaat) minibos mét vijver. Langs een smalle kiezelweg reed ik over een bruggetje, langs een houtzagerij, door een boslaan, naar deze bijzondere plek. Slechts één gast (individu, gezin of groep) krijgt per keer toegang, waardoor het aanvoelt als je eigen stukje bos voor één dag - of langer! Mét basic faciliteiten zoals stroom en water. En de mogelijkheid om een vuurtje te stoken. Wat een fijne luxe!

In augustus zag ik al op diverse natuurplekken, waar ik met de camper stond, rijpe vlierbessen. Aangezien deze glanzende, donkerpaarse besjes heel gezond zijn (mits verhit boven de 80°) maak ik er graag sap van. De coöperatieve boerderij Ma Ferme in Edingen spande de kroon qua overvloed én natuurlijke perfectie. Uiteraard vroeg ik eerst even pluktoestemming en het antwoord (mét franse tongval) was: “Of course, you’re home!”.

Plekken kiezen om met mijn camper naartoe te gaan, voelt een beetje als Tinder (waar ik overigens geen ervaring mee heb, maar dat terzijde) Meestal zoek ik een specifiek ‘profiel’ en alles wat daar bij in de buurt komt , is een potentiële ‘date’. Als de ‘date’ bevalt, kom ik zéker terug. Sommige plekken blijken ideaal om gefocust te werken, meditatief te rusten, kleurrijk te creëren, of gezellig te connecten. Alsof de plek een ‘persoonlijkheid’ heeft. In de architectuur is daar een woord voor: Genius Loci; de Ziel van een plek. Een pareltje vond ik recent in Edingen, Henegouwen (B).

Het klinkt misschien gek, maar ik vind het sensueel om wilde planten, kruiden, bomen en wortels te kunnen herkennen, ze eventueel (respectvol) te plukken en, als het kan, ter plekke te verwerken. Ik voel me dan wild, vrouwelijk en diep verbonden.

Er zijn enkele vaste plekken waar ik graag met mijn camper naartoe ga. Ik voel me er thuis, ben dicht bij bos of zee, het is betaalbaar of zelfs gratis en….soms zijn er extra (luxe) faciliteiten, die een bezoek nòg aanlokkelijker maken.

Er zijn van die boeken waarbij je je gelukkig prijst, wanneer je ze tegenkomt op je pad. Boeken die het vermogen hebben om deuren, ogen en harten te openen. Soms alledrie tegelijk. Graag deel ik mijn huidige top 5 met je.