Een jaar of acht geleden, ik was toen al 45+, las ik een oproep in het online Paradijsvogels magazine, waarin ik instant zin kreeg. Men vroeg om stagiaires voor een werkperiode van 3 maanden voor een start-up van een online reisbureau in Amsterdam. Twee dagen per week zou je op kantoor in hartje Amsterdam zo aantrekkelijk mogelijke teksten gaan schrijven over de meest bijzondere vakantie(rond)reizen op maat. Vrienden die ik dit vertelde, schudden meewarig hun hoofd. Want : je kreeg maar een minimale stagevergoeding, het was ver rijden voor mij, dit leidde verder nergens toe én ik was volkomen blut. Toch zei ik enthousiast JA. Waarom in vredesnaam en hoe fixte ik dat !?
* Notabene: (ongeveer dezelfde) foto gebruikte ik bovenaan mijn ‘sollicitatiebrief’. De zaakvoeders werden daar heel blij van en nodigden me meteen uit.
Zoveel cappuccino’s als je maar wou
Op de redactie van een tijdschrift o.i.d. werken was altijd een soort droom van mij. Ik schreef daarom een uitbundige sollicitatiebrief naar Paradijsvogels Magazine, met bovenaan een foto van een hippy-achtig busje. Daar werd men heel blij van en ik kon meteen op gesprek komen in een monumentaal (voormalig) universiteitsgebouw in hartje Amsterdam. Yesss, ik maakte deel uit van een redactie-team! Er werkten voornamelijk jonge mensen uit allerlei windrichtingen en dat was verfrissend en dynamisch. We werkten in een gemeenschappelijke kantoorruimte mét keuken, waar samen werd gebrainstormd, cappuccino’s’s gedronken (zoveel je maar wou), samen geluncht en waar je deelde over je leven. Ondertussen gingen we helemaal op in een constante vakantiesfeer, waar we enthousiast over mochten vertellen tegen anderen.
Alsof ik er zelf geweest was
Hoewel ik zelf geen budget had om te reizen mocht ik me nu (vrijwel) onbeperkt onderdompelen in een coninue vakantievibe en schrijven over allerlei plekken, waarvan ik soms zelfs het bestaan niet kende. Bij elke rondreis op maat schreef je o.a. over een aantal - niet-toeristische - speciale bezienswaardigheden op die locatie. Aangezien ik op de meeste van die plekken nog nooit geweest was, deed ik online research (gewoon old skool opzoekwerk, geen AI) en ook foto’s zocht ik er grotendeels zelf bij. Elke reis kwam zo vanzelf tot leven, zowel voor mezelf als voor de lezer.
Vervoer, overnachten & parkeren zonder geld in A’dam
Er waren heel wat uitdagingen, ik was immers vrijwel blut. Zo had ik elke week flinke brandstofkosten om van Antwerpen naar Amsterdam - - en terug - te rijden. Dit loste ik op door elke week betalende medepassagiers mee te nemen via Blabla car. Hierdoor konden mijn gasten relatief goedkoop (mee)reizen, werden mijn kosten gedekt en ontmoette ik veel nieuwe mensen, die me lekker wakker hielden tijdens die lange ritten.
Overnachten in Amsterdam regelde ik via Couchsurfing. Eén adres sprong er uit qua knusheid en wederzijdse ‘klik’ en mijn attente gastheer en ik maakten een deal. Ik leerde de jonge, Egyptische Google-medewerker nòg beter Nederlands en hij leende mij elke week één nacht een fijne privékamer in zijn huis, waar ik rustig kon slapen. In de drie maanden dat ik werkte in Amsterdam, leerde hij me bovendien in onze conversaties veel over Egypte, Google en de islamitische cultuur en religie(beleving).
Mijn auto parkeerde ik gratis aan de rand van Amsterdam. Via LETS leende ik een vouwfiets. Daarmee fietste ik elke keer 12 (!) km naar het centrum. En na mijn werk weer terug. Mijn conditie verbeterde zienderogen.
Een heel web om mij heen
Door dit avontuur ontstond een heel web van mensen om mij heen, die ik nodig bleek te hebben en vice versa. Wat ik er zo interessant aan vond, was dat ik met vrijwel geen geld, heel veel kon regelen op nagenoeg elk gebied. Ik maakte kennis met de betekenis van ‘wederkerige relaties’ en het belang daarvan. Zo hield mijn gratis logeeradresje voor langere tijd in Amsterdam ook in dat ik - als vanzelfsprekend - mede zorg droeg voor het avondeten van mijn gastheer en mij. Zo nam ik regelmatig fruit en dessertjes mee of lekker brood. Er was sprake van een win-win situatie en mede daardoor voelde het zo vervullend.
Een echte wereldburger
Al dat heen en weer reizen met passagiers uit alle windstreken gaf mij een heel universeel, levendig gevoel. Ondanks dat ik me enkel tussen België en Nederland heen en weer bewoog, voelde ik me een echte wereldburger. Het voelde als een avontuurlijke, grote vakantie! Ik ontmoette mensen die ik anders waarschijnlijk nooit was tegengekomen, hoorde allerlei verhalen, fietste vele kilometers door Amsterdam en schreef over plekken waar ik zelf nog nooit was geweest. Dit is één van die - ogenschijnlijk banale - ervaringen, die mij tot op fysiek niveau lieten voelen dat ik inderdaad onderdeel ben van één stroom: ‘oceaan én druppel’ .
Het wilde kind
Als ik dit verhaal teruglees klinkt het misschien zelfs voor mezelf wat naïef en / of té enthousiast voor iemand van 45+. Voor carrièretijgers is dit soort ‘job’ waarschijnlijk té belachelijk voor woorden. Iets wat je in elk geval niet serieus op je CV kunt zetten en je diep voor zou moeten schamen - op mijn leeftijd. Maar voor het Wilde Kind in mij, was dit een magisch avontuur. Mijn hart ging ervan jubelen en het voelde vaak alsof alles mogelijk was. Daarom is deze ervaring iets om diep te koesteren, te eren en wou ik het graag delen met jou.
Soms liggen er achter ‘problemen’ interessante mogelijkheden te wachten, die nog niet zichtbaar zijn. Zoals mijn geldproblemen mij de weg wezen naar een magische ervaring. Wat zijn jouw dromen? Durf je je impulsen te volgen? Probeer eens of je ook naar je uitdagingen vanuit een magische, heilige of wilde invalshoek kunt kijken. Lukt je dat nog niet alleen? Dit is waar ik anderen mee help met mijn ‘Magisch Adviesbureau voor ogenschijnlijk onoplosbare zaken’ .